Logo nieuwedinkellander.nl


Column Eddy Oude Voshaar: de Zwarte Madonna van het Dinkeldal

  Column

Een van de vele Mariakapelletjes die in het buitengebied langs slingerende weggetjes of kerkpaden die onze gemeente rijk is, heeft een altijd huilende Maria. Weer of geen weer: de tranen druppelen uit haar ogen over het stenen beeld.

Oorspronkelijk noemde men haar 'Maria maagd, van altijd durende bijstand'. Maar door de jaren heen was het beeld pikzwart uitgeslagen van het roet door het opsteken en afbranden van de vele keersen en noemde men haar in 'de Zwarte Madonna' van het Dinkeldal.

In de volksmond werd verteld dat als de Zwarte Madonna naast het huilen ook nog kon ademen, het inmiddels verteert zou zijn door longkanker. Het ongelukkige beeld heeft alle ellende wat onder en door de mensen wordt beleefd, aangehoord. "Den Maria hef geluk dat zie van steen is anders had ze allang een paar keer daags antidepressiva moeten slikken", zei Siemerink, die het weten kon omdat zijn vrouw alleen nog maar de huusholing kon doen door valium te slikken. ''Het bint vooral ouderen die de huilende Maria een bezoekje brengt, sommigen hebt bloemen bie zich en legt die veur het zwart geblakerde beeld. Op deze plek voelen vele mensen zich verbonden met iets wat er niet is.''

Siemerink, die vroeger misdienaar was geweest en daarom dichter bij Maria stond as de gewone man bie oos in de stroat, zei: "De leu steekt uut machteloosheid een keers of twee op en doar put ze kracht uut of meent ze dat Maria hen verlichting brengt."

Pa zei ondertussen een sigaret draaiend: ''Nee, dan die protestanten. Die hebt het vul makkelijker. Die hoeft nergens hen te fietsen en de is er maar een die er beter an wordt en dat is de drogist. En die bloem'nkeerl uut het dorp. Woar de leu de keersen en de bloem'n koopt en dan door weer en wind noar dat Mariakappeltje hen trapp'n op de bult, en dan den Madonna nog beroerder maak'n met hun verhalen, at ze al is.''

reageer als eerste
Meer berichten