Eddy heeft een prachtig uitzicht op het Niland's Ven.
Eddy heeft een prachtig uitzicht op het Niland's Ven. (Foto: Picasa)

Op naar de Tankenberg en geniet mee!

Wandelen met Eddy

door Eddy Oude Voshaar

De Twentse chroniqueur Eddy Oude Voshaar maakt elke week voor dé weekkrant een wandeling bij ons in de regio. Deze week gaat het naar de Tankenberg.

De Lutte - 31 oktober. Donderdagmorgen. Het is nog donker als ik besluit om vanuit mijn huis naar de Tankenberg te wandelen. Het heeft vannacht lichtjes gevroren. Rondom mij heen hoor ik de ijskrabbers over de ruiten van de auto's krassen. Aan de Denekamperdijk lopen aan beide kanten van de stroat hondenliefhebbers die hun hond voordat ze naar hun werk of school gaan uitlaten.
Dan langs het Nijlands ven, waar het koale water bedekt is met nevels en de dageraad een prachtige zonopkomst belooft.

Ik besluit om op een bankje plaats te nemen en mij laten verrassen waar de hemel mij straks op zal verrassen. Er is geen zicht op de overkant van het ven. Dampende nevels veranderen in zachte kleurige tinten. Dan verschijnt de zon. Rood, scharlaken rood. Waterhoentjes en eenden komen tevoorschijn uit de dampende oranjerode nevels. De zon verlaat de horizon en trekt omhoog evenals ik en wandel langs de nieuwbouwwijk de Saller richting de Honingloweg langs de minicamping De Veldzijde. Hier op de kruising Honingloweg- Lutterstroat stonden in de jaren zeventig nog tientallen melkbussen aan de stroat te wachten op transport naar de melkfabriek in Losser. Vrijdags lagen er op de melkbussen bruine enveloppen met het melkgeld.

Langs boerderijen, scherpe draaien, over de Snoeyinksbeek. Het stroatje brengt mij nu bij de uitlopers van de Duivelshof. Er gaan vele verhalen en legendes over dit eeuwenoude bos. Volgens een van de bewoners van een boerderij aan de rand van het Duivelshof spookt het hier achter elke boom kun je hier als de schemer over het land valt een van de witte wieven ontmoeten.

In de boerderij die in de draai staat waar het Duivelshof zich terugtrekt, woonde vrogger een man die zo zuunig was dat hij door zien neus praatte om zijn kunstgebit te besparen. Langs het prachtige Elfterheurne dan langs de klompenboerderij woar mien pa en opa altied zien klompen kochten. Zo zuunig als de man op zien kunstgebit kon zijn, was mien pa op zien klompen; een barst in de klomp werd gerepareerd met iezerdroad.

Dan langs het arboretum met zijn over de duizend bomen die uit alle delen van de wereld komen en waar in het najaar de schitterende goud-zwart gekleurde Canadese Zwarte Esdoorn nog steeds last heeft van heimwee naar haar moederland over het spoor. Tijdens de lente bloeien hier honderden paarsblauwe lupinen waar de bijen komend van het arboretum zich te goed doen aan het gouden stuifmeel.

De Lutte.

Alle fiets- en wandelweggetjes leiden naar de Lutte. In 1967 ben ik halsoverkop verliefd geworden op een meisje met lange blonde haren met schitterende diep helblauwe ogen waar het blauw van de Middellandse zee schril bij afsteekt. Ze was zo mooi, ze was zo liefbazig. Haar pa had een gemengde boerderij met varkens, koeien, kippen, konijnen een hond en vele katten. Zij was het meisje dat ik het eerste kuste, een kus die ik nooit kan vergeten. Zachtjes drukte ik - mien ogen stijfdicht - mijn mond op haar rode sensuele mond. Ze stak echter haar tong in mijn mond en ik wist niet wat te doen. Ik kon mien pa wel om hulp vragen maar die was er niet bij... Zou zij nog weleens aan dat moment van die kus denken? En waar zou ze nu zijn?

Dan over de Bentheimerstraat langs de twee Zwaantjes vervolgens rechtsaf de Tankenbergweg op. Slingerend brengt het weggetje me door de schoonheid van vlammende goudgele beuken, eiken en berken naar het hemels gelegen koepeltje op de Tankenberg. De mooiste panorama's liggen hier voor mij uitgespreid . Een bont kleed van weiden, velden, bossen en akkers. In de nevelige verten staan de hoeves als rode vlekjes her en der verspreid in het betoverende en mystieke Noordoost-Twente. Het land van onze voorvaders.

Op 14 november geef ik in de Abdij in Oldenzaal een presentatie/lezing over mijn wandelingen door Twentse land. Dan wandel ik via de Kruisseltlaan en Varwickweg en als ik het Lutterkerkbos in loop staat de zon een stuk hoger. Via de Lossersestraat loop ik weer op hoes an.

De route: Havezatensingel, Lutterstraat, Bentheimerstraat, Tankenberweg, Kruisseltlaan, Varwickweg, Lutterkerkbos, Lossersestraat. Havezatensingel.

De wandeling duurt 100 minuten.

Peter Koehorst
Meer berichten