Foto: Foto:

Column: Stikstofcrisis

Dat Nederland een mestprobleem heeft, is al meer dan vijftig jaar bekend. Dat dit probleem ook in onze familie bestond was een publiek geheim.

Tijdens de grote schoolvakanties fietsen we altijd met pa, ma en mijn twee broers Hans en Mattie ook een keer dag naar verre familie van mij. Ze woonden toen in die roerige jaren zestig helemaal in Albergen onder de rook van Almelo. We waren net zolang onderweg toen, als iemand die nu vliegt naar Portugal.

Mijn oom en tante woonden met hun twaalf kinderen in een klein, gezellig boerderijtje. Rondom het keuterboerderijtje scharrelden de kippen en een bloedrode haan. Een echte baas. Maar dat was volgens mien oom allemaal schijn want er was een kip die hem de baas was doar onder de rook van Albergen.

Dan, als je in hun gezellig huis binnentrad, had je het gevoel of je in een jeugdherberg was aangekomen.

De geur van verrotte eieren die zich verspreide in de keuken en ver daarbuiten, maakte dat iedereen hals over kop maakte dat ie wegkwam

Ze waren daar al voor jaren terug bekend met het stikstofprobleem. Een van de twaalf kinderen (Jos, die er ergens tussen in zat) was na het middageten altied zo winderig dat mien tante uit voorzorg de ramen voor het eten al wijdwaag open zette, weer of geen weer. Ja hij kon er ook niks aan doen hij voelde zich schuldig maar kreeg ook stiekem de slappe lach op het moment dat de wind ontsnapte tussen zijn billen. De geur van verrotte eieren die zich verspreide in de keuken en ver daarbuiten, maakte dat iedereen hals over kop maakte dat ie wegkwam. Het leek alsof het blauwe stenen Mariabeeldje, een souvenir meegenomen uit Lourdes, dat op een sokkel stond in de gang, zelfs als je goed keer, haar neusje optrok.

Het kleine boerderijtje stond midden in de velden langs een weggetje waar de oudsten altied crosten op oale brommers. En als Jos dan weer begonnen was met het vervuilen van het klimaat, vlogen de oudste rap noar buuten hen en maakten dat ze weg kwamen op hun oale opgeknapte brommers.

En zo werd door slechts een scheet die Jos (stiekem of niet) liet ontsnappen de hele omgeving ook nog eens vervuilt door de benzine- en olielucht van die opgeknapte brommers die dan over het kleine weggetje heen scheurden. Ze mochten dan wel ergens helemaal achterof woonden maar waren hun tied ver voor uit.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten