''Het lijkt alsof ik hier op een schiereiland wandel dat tussen twee verkeersaders ligt.''
''Het lijkt alsof ik hier op een schiereiland wandel dat tussen twee verkeersaders ligt.'' (Foto: Picasa)

Landgoed De Welle soort schiereiland

Wandelen met Eddy

door Eddy Oude Voshaar

De Twentse chroniqueur Eddy Oude Voshaar maakt elke week voor dé weekkrant een wandeling bij ons in de regio. Deze week gaat het naar Landgoed De Welle.

Lonneker - De Welle ligt ten noordoosten van Enschede tussen de Oldenzaalsestraat aan de westkant en de Lossersestraat aan de oostkant, net buiten Lonneker.

Het weer is nog mooier als het weer kan zijn als ik vanaf de Elzenkampweg het Landgoed De Welle op wandel. Het landgoed heeft haar naam te danken aan bronnen.

Langs een klein huisje, dat in het verleden ongetwijfeld een dienstwoning is geweest, volg ik het kronkelde paadje dat mie vanzelf de weg wijst hier in het park dat zomaar langs de Lossersestroat loopt. Ettelijke keren ben ik hier langs gereden, gelopen of gefietst zonder dat ik er ooit een stap heb gezet. Het is fascinerend te weten dat hier op het hoogste deel langs de Lossersestroat in 1832 eikels zijn uitgezaaid en die nu een laan van dikke eikenbomen vormen. Het landschapspark daarnaast nu ook bezaaid met paddenstoelen.

Het lijkt alsof ik hier op een schiereiland wandel dat tussen twee verkeersaders ligt. Het geraas en geruis van het verkeer wordt hier gedempt door de hoge oale bomen die het park een allure geven woar aj stil van wordt. Enkele kraanvogels landen op de geschoren grasvelden die rondom het landhuis liggen.

Twee vrouwen met drie honden komen me tegemoet. Ze wandelen vanuit Lonneker over het landgoed heen. Een van de vrouwen met een schelle stem spreekt met een zachte G. Ze is hier voor een tiental jaren terug naar toegekomen. Ze vindt Twente zoveul mooier als Zuid-Limburg. Wat ze wel mist, zijn de vlaaien en het zangerige Limburgse dialect. ''Onder de rook van Enschede is het goed wonen'', zegt ze teeng mie. ''En overal wordt brood gebakken. Als je eens Zuid-Limburg bezoekt moet je beslist Epen aandoen. Daar hebben ze het lekkerste brood van ons land, al zeg ik het zelf.'' De honden worden ongedurig en willen verder, net als ik.

Het gaat langs een boerderij, waar een oale groene Landrover staat te pronken in het herfstzonnetje. Het paadje draait met een halve cirkel naar een laan met prachtige hoge statige lindenbomen heen. Het paadje trekt zich niks aan van de laan en steekt de laan over. Hier hoor je als een symfonie het verkeer op de Enschedesestroat, heen en weer. Waar goat ze allemoal noar toe ? Een man met boxer die veel op zien baas lijkt zegt: ''Ja, wat druk he? Ik zie die kieken noar al dat verkeer dat hier dag en nacht over die Enschedesestroat raast.'' Wijzend op mijn camera zegt hij: ''Bist doe een fotograaf? Maakst doe ook trouwreportages of wochts doe op het bruidspaar? Trouwen doot die jonge leu nie zoveul meer, maar ik moet zeng dat dat bie oos in Lonneker op de bult nog wa metvalt. En dan maakt ze meestal hier de trouwfoto's. Maar ik moet verder. Doe mos toch ook verder of bliefs doe hier stoan? Kan ook, want hoe oaler aj wordt hoe aj de achterkomt dat ie nergens meer van op moet kieken. Wie had ooit dacht dat ik nog aan een vrouw kwam. Ik zelf as het laatst. Ik ging met mien kameraad elk joar noar Limburg en loat ik noe net doar mien vrouw heb leren kennen. Zie wandelt ook hier veul met haar hondjes en haar vriendin die hef zo'n reuzenpoedel met zoveul van die kleine zaagselkrulletjes.''

Het schiereilandje geniet van al die drukte om haar heen, maar zelf lijkt het wel zo rustig en kalm. Enkel eendjes zwemmen op de vijvers van het landgoed en dan loopt het zwarte weggetje ongestoord langs het landhuis van de familie Blijdenstein. Vliegenzwammen rijzen hier als paddenstoelen tussen de rotte bladeren omhoog. Het is een gemeenschap van rood-witte vliegenzwammen.

Dan verlaat het paadje het paddenstoelendorp en tussen de bomen komen de twee vrouwen met hun drie honden mij opnieuw tegemoet. Een rondje dus, een rondje wandelen op een schiereiland zo onder de rook van Enschede. De dames vertellen mij dat zoveul paddenstoelen onderweg zijn tegengekomen. Ik zeg maar niet dat ik een man met een boxer ben tegengekomen die zien vrouw uut Zuid- Limburg hef haalt. Het witte huusje langs en ik ben terug op de Elzenkampweg.

De wandeling duurt 70 minuten wandelen, inclusief de ontmoetingen.

De route volgt zichzelf door het zwarte paadje te volgen.

Peter Koehorst
Meer berichten