Foto: Foto:

Column: Rolf!

Vanmorgen tijdens mijn wandeling rondom nieuwbouw wijk de Saller, waarvan er enkele woningen al opnieuw de verkoop in gaan door een echtscheiding, stopte er op de Honingloweg (woar Losser zo mooi aan de horizon ziet liggen) een blauwe auto voor mij. Die zal wel noar de weg vroang dacht ik.

''Hee Eddy!'', hoorde ik de uit de auto stappende man zeggen. Een bekende stem van vroeger. Het was Rolf. Ik kende hem ondanks dat hij van dezelfde leeftied is van mie direct weer. Oaler worden? Ja. Grijzer ook. Maar ik zag meteen, ondanks dat hij nu een bril droeg, in zien gezicht weer die vrouwenversierder van toen. Hij hoefde er echt niks veur te doen. Ik wist zeker dat als ik een zuster had gehad, die ook was gevallen voor hem.

Rolf, wat een keerl. Doar keken wie teengop. Hij liet bij wijze een scheet en er was een meisje die verliefd werd op hem. Dat was een gave, een talent dat wie niet hadden en Rolf dan weer wel.

We schudden elkaar de hand.

Rolf.

In de jaren zestig de playboy en rokkenjager van ons dorp en ver doarbuuten. Als Rolf zijn glinsterende bruune kam uut zien binnentuk haalde en dan ergens zomaar in een willekeurige spiegel zien Germaanse blonde haren kamde, dan glom de spiegel van trots.

Rolf was gezien bij de meisjes. Alles was volmaakt aan hem. Ook heeft hij enkele jaren in een beatbandje gezongen. De meisjes uut het dorp begonnen al te juichen voordat de beatband nog maar een noot gezongen had. Rolf brengt mie hier op de Honingloweg in de motregen terug in die roerige mooie joaren zestig. De kleurige flowerpowertied. Jongens met lang hoar en meisjes met korte rokjes.

Of het zo moest ween'n, ging zien hand noar de binnentuk van zien winterjas hen, pakte zien kam ging iets door zien knieën en terwijl hij met zien rechterhand de zijspiegel van zien gloednieuwe Peugeot de regendruppels afveegde, kamde hij met zien linkerhand zien grijsblonde haren.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten