Foto: Foto:

Column: Prakkiseren

''Al dat prakkiseren van joe. Ie goat de veul te diep op in,'' zei mien ma dan teeng mie. ''Veuls te diep. Ie verzoept er nog in. Ie bint net as joe pa, die prakkiseert zich nog een keer helemoal kapot, en anders dan rookt hij zich wa kapot.''

''Wat west is, kuj niet meer veranderen terwijl de buuten nog zoveul werk ligt. Ik bin te benauwd om die tuun te doen. Joe pa moet niet zoveul prakkiseren maar aan het werk goan. Aj aan het werk bint, dan prakkiseer ie ook niet. Tenminste, dat zei mien pa altied. Maar dat was een andere tied, ja een heel andere tied doar aan de Hogeweg. Maar die tied komt nie weer.''

''Schön ist die Jugend, dat zongen Leni en Ludwig. Joe pa hef dat singeltje wa. Maar as hij dat plaatje 's zondagsmorgens noar de kerkdienst draait, dan is de helemoal geen land meer met hem te bezeilen. En as ie nie oppast, dan goa ie joe pa aardig noa.''

''Nee bie oos an de Hogeweg doar was het gezellig. Doar had iedereen wat te doen doar verveelde zich geneen. Wie waann met oos zien negenen in dat huusje dat zo mooi in de rogge stond en woar aj zo mooi over Losser hen kon kieken. Nee doar werd er niet geprakkiseerd maar waan'n wie druk met de moestuun, konijnen, kippen en het varken vet te mesten veur de feestdagen. Het fruit te plukken dat aan ooze barstenvolle fruitbomen groeide. Goudrenetten zo dik as basketballen, bijna dan. En dan al dat lekkers in te wekken en die wekflessen kreeng dan een mooi plekje in de opkamer, veur de winter, veur die die strenge en lange winters toen de sneeuw zo hoog lag dat het geen zin had om te strooien. Om dat huusje koj zo mooi speulen. Wie verveelden oos nooit. Nee nooit.''

Mien pa zei: ''Dus joe opa loat de handjes wapperen dan begint alles om joe hen ook te wapperen as de Hollandse driekleur van geluk. Toen leek geluk dan wel gewoon, maar je moest toen wel een week wachten op het ontwikkelen van je zwart-wit filmrolletje.''

Aan die glooiende Hogeweg die langs het Dinkeldorp liep stonden tientallen woningen waarvan er een enkeling telefoon had. Huizen waar de wind doorheen blies, met kleine slaapkamers die gedeeld moesten worden met twee, drie of zelfs vier kinderen. Wel samenhorigheid. Kaart- en bordspelen om de donkere wintermaanden gezellig door zien te komen. Innovaties halen elkaar in en nu heeft iedereen een mobieltje en weten kinderen niet meer dat je in houten banken zaten met inktpotten en een doekje voor het lekken van je vulpen.

Schoonschrijven. Ik was links en dat ben ik altied gebleven maar ik moest van de onderwijzer rechts leren schrijven dus ik had niet genoeg aan een doekje voor het lekken van mien pen.

Het gezin is niet meer de hoeksteen van de samenleving en ieder mag en kan zichzelf zijn. Dat is een groot goed. En toch soms heel soms, als ik over de Lutterstroat wandel, zie en heur ik ooze buurman spelen voor de deur op zien mondharmonica.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten