Eddy maakt deze week een wandeling in Bardel. ''Het ziet er hier allemaal een beetje verlopen en verwaarloosd uit maar het is wel schilderachtig mooi.''
Eddy maakt deze week een wandeling in Bardel. ''Het ziet er hier allemaal een beetje verlopen en verwaarloosd uit maar het is wel schilderachtig mooi.'' (Foto: Picasa)

In Bardel praten ze bijna allemaal plat

Wandelen met Eddy: Bardel

door Eddy Oude Voshaar

Vrijdagochtend. Het is een milde nazomerochtend met een vriendelijke licht grijze lucht als ik mijn auto parkeer voor het Café Restaurant Jagdhaus dat alleen op verzoek geopend is en waar je voor slechts 9 euro een grote schnitzel op je bord hebt liggen.

Bardel - Het ziet er hier allemaal een beetje verlopen en verwaarloosd uit maar het is wel schilderachtig mooi. Opzij van het restaurant loopt een klinkerweggetje met de mooie naam 'In den Kämpen'. Bijna alle mensen die hier aan het straatje in de boerenhuizen wonen praten plat en zijn lid van de schuttersvereniging.

Wilkommen in der Nachbarschaft.

Het weggetje is een doodlopende weg. Langs de Gronauer Straße loop ik richting Gildehaus. Dan sla ik rechtsaf en wandel de Landwehrweg op. Het weggetje wandelt tussen de mais door. Op veel plekken wordt de mais nu al binnengehaald. Het hakselen gaat door tot in de late avonduren.

Er hangt een lichte waas boven de weilanden. De boerenzwaluwen die hier nog over de velden heen scheren, maken zich op voor hun terugreis naar Afrika. Een VW pick-up uit jaren zeventig met een Nederlands kenteken staat te knetteren op een uitrit. Drie mannen zijn bezig om allerlei prullaria het woonhuis binnen te dragen. Het zijn Nederlanders met een Gronings dialect. ''We zijn vanuit Stadskanaal hier naar toe geëmigreerd'', zegt de oudste van de drie mannen tegen mij. Uit het huis komt het gekef van vele hondjes. De nieuwbakken bewoners willen hier in het desolate grensgebied een hondenkennel beginnen.

Dan loop ik langs twee groepjes wilgen die zich koesteren in hun eigen schaduw. Een motor met zijspan gaat ronkend langs mij. Dan hoor ik achter mij het knetterde geluid van de Volkswagen. De mannen claxonneren en de wolk benzine uit de uitlaat van de oale auto blijft nog lang rond om mij heen walmen.

In september is het met de grote uitbundige bloei van juli en augustus gedaan. Het balsemien heeft hier ook al menige sloot veroverd. Jaren geleden tijdens een vakantie in Epen werd ik getroffen door de hoge paarsrode bloemen van het balsemien. Ze stonden zo heerlijk te pronken aan de borders van de Geul. Onder de indruk van de schoonheid van deze diepe scharlaken kleuren reden we vanuit Limburg terug naar Twente. En nu blijken de planten een plaag te worden, net als brandnetels. Maar brandnetels kun je koken en de netels smaken naar spinazie. Nog eten we enkele keren in het jaar gekookte brandnetels.

Dan maakt de Landwehrweg een scherpe draai naar rechts. Tijdens een duurloop ter voorbereiding van de marathon van Berlijn in 1989 werd ik hier overvallen door de schemering die overging in het donker van de nacht. Zo mooi. Alles was omfloerst door een ondoordringbare duisternis. Met boven mij een schitterende hemel met duizenden flonkerende lichtjes. De stilte was hier huiveringwekkend mooi. Mijn hart klopte in mijn keel en ik versnelde mijn pas. Vanuit de verte naderde plotseling een auto met groot licht. Ik werd verblind door de gele lampen en maakte een sprongetje in de berm. De automobilist had mij blijkbaar niet gezien want hij verminderde geen snelheid. 1989. De val van de Berlijnse muur. Tijdens het weekend van deze historische marathon waarvan de route voor het eerst door zowel West- als Oost-Berlijn liep, heb ik nog een stukje van deze muur kunnen bemachtigen. Het stukje steen heeft een plekje gekregen op de boekenplank.

Dan bij een overdekt rustpunt ga ik rechtsaf de Ochteruperdiek op. Het weggetje wandelt langs enkele boerenhoeven. Hier werd in de jaren na de Tweede Wereldoorlog nog jenever gestookt. Opnieuw moet ik uitwijken. Ditmaal voor een grote angstaanjagende groene Fordtrekker met een joekel van een bajeswagen. De trekker gaat vol gas op dit smalle straatje waar ik inmiddels in de sloot ben gesprongen.

Een grote kolonie meeuwen zit broederlijk op een kabel van een hoogspanningsmast. Ik kan het niet laten en klap enkele keren in mijn handen en daar vliegen ze op om iets verder te landen op de dikke kabel. Een bruggetje over en rechtsaf en ben ik terug op de Gronauer Straße. Hier zijn ze de straat aan het asfalteren. Dan langs enkele boerenhoeven. Vervolgens rechts aanhouden en dan zie ik mijn auto staan voor het Jagdhaus waar je dus voor 9 euro een complete maaltijd hebt. Wel eerst reserveren.

De route: Gronauer Straße, Landwehrweg, Ochteruperdiek en Gronauer Straße.

De wandeling duurt 75 minuten.

Peter Koehorst
Meer berichten