Foto: Foto:

Column: Oma Losser

Mien oma van mien ma zien kant was zo klein omdat ze zich niet groter wou veur doen dat ze was. Ja mien oma Losser was klein van stuk en as het dan schemerig om haar huusje (dat vol geplant was met tevreden groente, goudsbloemen, fruitbomen en bonenstruiken vol bonen en zo dromerig tussen de goudgele rogge aan die Hogeweg stond) dan wis je niet of er een kind of mien oma het kippenhok afsloot.

Ze kon zo mooi lachen. Lachen was het eigenlijk niet meer hinniken. En schudden haar schouders die zo heerlijk met haar meelachten.

Mien oma heb ik nooit kent zonder haar bloemetjesschort. Vrijdags as ik met mien ma noar de Hogeweg hen fietste dan had ze altied pijpenkrullen in haar dunne gries bruune hoar. En as wie dan achterom de keuken binnen kwamen lopen, dan kon ze aan het lopen heuren wie er binnen kwam, want ze kon deur het vele wekken van de groente en het samen kniepen van haar ogen om maar zo weinig mogelijk te missen van alles om haar hen, dat ze een bril droeg waarvan de glazen zo sterk waren dat een bokser er nog bang veur was.

Mien oma kon genieten van de kleine dingen. Ook wel omdat er alleen maar kleine dingen waren om van te genieten

Kippen voeren. Dat vond mien oma het leukste om te doen! Ze kon zo genieten van het scharrelen op hun achterpoten en het klagen en mopperen van de kippen. ''Het bint net mensen'', zei ze dan teeng degene die het horen wilde.

Kuukens. Als er jonge kuukens werden geboren, was ze dagen van te voren bezig om namen te verzinnen veur het kleine grut. Soms pakte ze voorzichtig een donzen kuukentje op en nam het mee noar binnen.

Ja, mien oma kon genieten van de kleine dingen. Ook wel omdat er alleen maar kleine dingen waren om van te genieten.

Zondags vroeg zette ze de ramen wijd open om het gebeier van de klokken komend uut Gronau haar huusje binnen te laten. Niks mooier as het zingen van die Duutse klokken.

Zondagsmiddag was het altied heel gezellig doar in haar huusje aan de Hogeweg woar de zon altied scheen, ook as het regende. Dan waren alle neven, nichten, ooms en tantes op visite. De ooms zaten te luusteren noar de voetbaluitslagen die de radio uitzond en de tantes zaten bie mekaar aan de andere kant van de kamer.

Mien oma sprak nooit zoveul. Ze lachte veul. Nee, lachen was het eigenlijk niet... meer hinniken as een jong veulen... een bruisend jong veulentje vol levenslust.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten