Foto: Foto:

Column: Engelse wals

Arie. Snelle Arie. Boksen met zien sigaret in de hoek van zien mond. Zo klein as hij was zo groot zien rechtse vuist. Jarenlang heeft hij gebokst op de kermissen en in alle uithoeken van Nederland. En toen hij geen energie meer had om zijn bokshandschoenen aan te trekken hing hij ze in de appelboom van zien opa.

Het boksen heb ik geleerd van mien opa. Die had zo'n snelle rechtse, doar was zien linkse niks bie. Ik bin groot gebracht bie mien opa en oma aan de Oldenzaalsestroat. Een klein boerderijtje iets van de stroat of. Doar tussen de fruitbomen heb ik het boksen leert van mien opa.

Bie Heideman aan de Dinkel leerde ik in de zomer van 1947 mien vrouw kennen. Ze kon de Engelse wals tien moal beter dansen dan ik Engels kon praten. Die ogen die betoverend mooie langzaam knipperende bruune ogen hebt mie de das omdoan. Ik was helemoal van de kaart en as ie mie een beetje kent dan weej dat ik niet gauw van de kaart of bin. Die week erop durfde ik van de zenuwen niet bie café Heideman noar binnen. De muziek was al aan de gang en toen bin ik ook maar langzaam noar binnen hen wandelt. Ik zag dat er aan het schap nog een barkruk vrij was en bin doar maar eerst goan zitten en toen heb ik mie snel twee glazen bier met een schnaps noar binnen hen gooit. Ik voelde mie langzaam minder verleeng worden en bin toen in het toilet veur de spiegel goan stoan en zie ik teeng mie zelf: het is noe of nooit!

De band speulde een nummer van Glen Miller en toen trok ik de stoute schoenen aan en bin op zoek goan noar dat wichtke dat mie de hele week beroerd hef maakt. Bie het raam zat ze met een flesje prik met een rietje in de hand. Ik vroeg haar te dans en ze zei ja en sindsdien bint wie bie mekaar.

Wie mossen trouwen en kregen een afdakswoning aan de Scholtinkstroat van de woningstichting toegewezen. Het was een kleine nette woning maar wie hadden mekaar en wie kreeng een kindje. Tijdens de geboorte ging het vies mis. Mien vrouw bloedde dood en ooze huusarts noemde het kraamdood of kroamdood... Hoe het ook mag heten, ik was mien vrouw kwiet. Het meisje bleef in leven en mien vrouw mos ik noar het kerkhof hen breng.

Roosje, zo wol mien vrouw graag dat als het een wichtke haar naam worden. Ja en wat mos ik toen? Wat mos ik toen? Ik zat met de handen in mien hoar. Toen hef mien zuster uut Almelo aanboden om Roosje op te nemen in haar gezin. Toen bin ik stopt met het werken in ploegen bie die uutzuugers van Schuttersveld en bin ik goan boksen op de kermis. Mien sloapplekje was in de cabine van een stoer oale Scania. Overal heb wel ergens in dorp of gehucht woar kermis was gebokst. Dat boksen werd mien uutlaadklep. Wat sloeg ik erop los!

De krach van mien rechtse heb ik te danken aan mien vrouw. Roos is grootgebracht bie mien zuster en zwager in Almelo. Ze noemt ze pa en ma. Zo was dat vrogger. Ik was al blij dat ik ze niet bij een of ander weeshuis moest brengen.

Weej hoe ze mie noa al die joaren nog steeds noemt? Snelle Arie.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten