Foto: Foto:

Wandeling naar Vasse

door Eddy Oude Voshaar

Op deze toverachtige zondagmorgen gewandeld in de 'tuin van Nederland', zo noemen ze het schilderachtige heuvelland Twente op zien mooist. Opnieuw, ja elke keer opnieuw geniet ik van het kronkelende weggetje dat mie van Ootmarsum naar Vasse brengt.

Bij Tante Sien parkeer ik mijn auto.

Tante Sien.

Ettelijke keren hebben we hier op Hemelvaartsdag tijdens het dauwtrappen heen gefietst. Tante Sien en haar pannenkoeken waren wereldberoemd in oos dorp aan de Dinkel.

Over de Denekamperweg, langs de kerk, hoor ik een vrouw mien naam roepen. Eddy! Eddy! Turend wie dat wel mag zijn, zie ik haar zitten op het terras van een hotel. Karin. Ze woont bij mij in de buurt. Ze blijkt samen met haar man een weekendje Vasse geboekt te hebben. Waarom zullen wij ver weg gaan terwijl het hier een paradijsje is?

We wachten op het ontbijt. Ze zijn hier wel stipt maar ook op tijd... Dan de Manderseweg langs alleenstaande huizen die naast elkaar een gevoel van samenhorigheid ademen. Tuinen vol goudsbloemen en stokrozen die tot aan de hemel rijzen. Uut de verte komt het geluid van een motor die wegsterft achter de horizon. Twee dames hollen in sporttenue langs me. Op het eind van de Mandereweg ga ik rechtsaf de Bergweg in. Het zandweggetje kronkelt zich hier in alle bochten om door te kunnen goan. Het zachte licht dat hier speelt met de schaduwen van de oale dikke eikenbomen maakt mie blij en zie hoe mooi en kwetsbaar alles is.

Homo Sapiens... schiet het deur mie hen... en Ik verheug me op wat er nog allemoal van moois get komen: De watermolens van Bels en Frans, onverharde glooiende weggetjes omzoomd met velden vol gouden zonnebloemen langs en over een klaterende Mosbeek bankjes waar je zo op kunt goan zitten genieten van alles wat het hier zo mooi Twents maakt.

Er komt een oale man met een Nike-pet op, met een zilveren poedeltje op mie of. Het hondje dat met zien kroeshaar wel iets weg hef van Jimi Hendrix kwispelt zo snel met zien korte staartje dat ik er duuzelig van word. Hij zegt: ''Foto's maak'n'' Hij wijst op mien camera. Ja, ik maak een wandeling veur de weekkrant.

''Oh ja, ie kwaam'm mie al bekend veur. Ik meen eerst dat ie mien zwoager uut Geesteren waan'n die had ik joaren niet meer zien en verjaardagen doar doot wie niet meer an en dan is het contact zo weg. Woar kom ie weg dan? Uut Losser. Losser? Vrögger heb ik bie Thole nog werkt met ene Siemerink die kwam uut Losser maar ik zul niet weten hoe hij met zien veurnaam nog heet. Henk of Hennie, kan ook wa Hans ween, ik zul het niet meer weten.''

Het poedeltje blijft maar kwispelen. Wat leuk dat het hondje van joe zo vrolijk en blij is. Hij kwispelt maar door met zien stetke. ''Mien hondje mag dan wa blij ween'n en dat isse ook wa, maar mien vrouw kreg de zenuwen van hem. Ze kan niet teeng dat kwispelen van hem de hele dag. Ze raakt er overspannen van. Maar wie hebt hem nou zeven joar of het kan ook wa acht joar ween'n, of is het toch zeven joar? Mien vrouw wil al dat hij get zitten dan kan hij niet kwispelen met zien stet. Zo uut Losser en dan hier helemoal wandelen, oh ja het was veur de krant!''

Bij elke bocht word ik getroffen door de prachtige doorkijkjes op boerderijen in eikenbosjes, houtwallen die de goudgele velden omzomen dalen die zo diep gaan dat de heuvels er nog hoger deur lijken. En met in de verte de kerktoren van Vasse, een sprookjeslandschap!

Het zandweggetje woar de Mosbeek zo mooi langs hen meandert, get over in een klinkerweg dat zigzag is gelegd. Wat een vakwerk en dan ook nog gebogen gelegd.

Een haan met alle kleuren van de regenboog komt mie tegemoet. Hij schiet het roggeveld in en veur mie ligt de watermolen van Bels. Op het erf scharrelen kippen rond. Dan ga ik een houten bruggetje over en veur mie zit opnieuw een haan. Het lijkt wel een breur van de haan die ik net op het klinkerstroatje teeng kwam. Dan omhoog een romantische paadje in dat slingert omhoog en get noar de watermolen van Frans. Rechtsaf wandel ik omlaag en geniet van de eindeloze vertes van het heuvelland dat zich uitstrekt rondom mij. Bermen staan hier barstenvol zomerbloeiers het weggetje kronkelt zich verder omlaag langs een charmant klein stenen kippenhok met grote ramen, zodat de kippen en de haan ook kunnen genieten van de bekoring van het heuvellandschap rondom Vasse.

Via de Oosterikweg loop ik de beroemde Hooidijk op. De hooidijk is bekend als de Twentse Alpe d'Huez. Dan loop ik Vasse binnen en zoek ik een plekje op het terras van Tante Sien.

De route: Start Tante Sien, Denekamperweg, Manderseweg, Bergweg, Oosterikweg, Hooidijk terug bij Tante Sien.

De wandeling duurt ongeveer 85 minuten.

Peter Koehorst
Meer berichten