'Hier wil ik wel wonen'

door Eddy Oude Voshaar

Vanaf Oldenzaal rij ik Weerselo binnen. Het dorp associeer ik altied met enorme grote Ford-tractoren die elk joar de grote Twentse carnavalsoptocht in Oldenzaal zo mooi maakt. Grote blauwe trekkers bestuurd deur stoere boerenjongens die niet bang bint veur een bakje Grolsch.

Weerselo - Het is kermis in het dorp en bie Van Olffen op het terras bruist het van gezelligheid.

Vedan.

Buiten de bebouwde kom de eerste stroat linksaf en dan noa honderd meter weer linksaf de parkeerplaats op en wie bint op Het Stift. Het is hier een eeuwenoud beschermd dorpsgezicht, overal om mie hen van die leuke huisjes en kleine boerderijtjes en zelfs een smederij. Hier wil ik wel wonen; zo knus en zo schilderachtig mooi.

Veur de prachtige oale kerk is een terras omgeven met veel hoge bomen en veul mensen die genieten van een drankje, de omgeving en van mekaar. Ik wandel om het kerkje en volg het paadje dat rondom het kleine dorpje heen wandelt.

Hier wil ik wel wonen; zo knus en zo schilder- achtig mooi

Eeuwenoude bomen waar het licht zo zacht en tevreden tussen deur valt. Het is net of het hier zo moet ween'm, zo mooi moet ween in deze enclave in midden van het Nationaal Landschap Noordoost-Twente. Hier bint bie de openhaardvuren de sagen ontstoan en hebben ze een weg vonden die deur de tied legendarisch is geworden.

Eddy wandelt
op en rond
Het Stift

Dan kom ik uit op het Schoolpad en sla ik rechts af de Rudolph Wilminklaan in. Een weggetje dat hier thuusheurt, loopt langs een statig Engels uutziend huis met in de tuin een vrouw met een brede Engels aandoende blauwe hoed die aan het wieden is in de tuin boordevol rozen en hortensia's. Uit Weerselo komt over de velden en akkers het zingen van de kermis. As ik goed luuster, hoor ik het liedje: One way Wind van The Cats. Het weggetje loopt hier tussen twee weilanden door en ik kom een jonge vrouw met haar vader en drie honden tegen. Ze wonen op Het Stift en voelen zich hier zo blij en gelukkig dat ze nooit op vakantie gaan. ''Elke dag genieten we en zijn blij dat we hier mogen wonen.''

Ze zijn de smederij op Het Stift aan het opknappen en de vrouw zegt teen mie: ''Kom over een jaar nog eens terug, dan ken je de smederij niet weer terug.'' Het dorp met de kermis komt noe dichterbij. Ik sla rechtsaf de Wenshofsteeg in. Tegenover mie staat een Mariakapelletje met tralies veur het altaartje. Het weggetje is hier omzoomd door eeuwenoale poppels en door tussendoor kijk je zo mooi op de bomen die rondom Het Stift staan. Zo beschermend rondom het kabouterdorpje. Een jongeman stapt van zien fiets of en begint met mij te praten alsof ik familie of een vriend van hem ben. Hij haalt een speelgoedbeer onder zijn snelbinders vandaan. "Dizze beer heb ik op de kermis won'n. Het is een bruune beer maar ik had leever een zwarte beer won'n." Je moet tevreden zijn met wat je hebt gekregen of gewonnen zeg ik teeng hem. "Dat zeg mien mo ook altied teeng mie. Kens doe mien moo dan? Kuj ook een foto van mie en mien beer maken?'' vraagt hij. Ik maak een foto van hem en de bruine beer. Heb je een e-mailadres, vraag ik aan hem. ''Nee, u kunt die foto toch gewoon opsturen of langsbrengen?'' Hij neemt een aanloop en fietst richting de Bornsestroat waar ik ook naar toe ga.

'Kom over een jaar nog eens terug, dan ken je de smederij niet weer terug'

Een varkensgeur waait hier over de Wenshofsteeg en ik snuif het diep in me op. Tussen twee boerderijen door kom ik op de Bornsestroat en ga rechtsaf richting Het Stift. Na enkele minuten ben ik terug in het paradijsje midden in de weilanden en besluit om een cappuccino te drinken op het terras veur de kerk. Er zitten nog enkele mensen en raak ik snel aan de praat met een man die zegt: "Hier op het kerkhof van Het Stift wil ik begraven worden, dit is voor mij de mooiste plek van Twente. Mijn vrouw wil gecremeerd worden en haar as zal dan bij mij op het graf worden neergezet. Maar weet u, het zou bijzonder vervelend zijn als mijn vrouw eerst uit de tijd komt. Niet dat ik dan met haar as in de maag zit, maar het zou ons beter uitkomen als ik op het kerkhofje al begraven ben.''

Ik neem afscheid en besluit om nog een rondje te maken .

De route: Eenmaal rondom dan het Schoolpad, Rudolph Wilminksteeg, Wenshofsteeg, Bornsestroat, rondje Het Stift.

De wandeling duurde inclusief de cappuccino 75 minuten.

Peter Koehorst
Meer berichten