In sommige weekenden is het hier langs het Wewwelstadpad een file van fietsers en wandelaars.
In sommige weekenden is het hier langs het Wewwelstadpad een file van fietsers en wandelaars. (Foto: Picasa)

'Keet'n Zwart. Alleen veur die naam al kwamen er mensen'

door Eddy Oude Voshaar

Vanaf de Lossersedijk wandel ik het Wewwelstadpad op. Het smalle geasfalteerde paadje, omgeven door fluitenkruid, loopt tussen een boerderij en Zaadhandel Bulter door. Bulter is hier sinds 1933 gevestigd. Menig moestuin in ooze gemeente is met het zaad en pootgoed van Bulter groot geworden.

De Lutte - Dan maakt het mooie paadje een zwenk naar links en lopen we langs een koeienstal met daarachter de spoorlijn noar Berlijn of zelfs helemoal noar Moskou. Dan het hoog gelegen Dinkelbruggetje over en in de velden rondom het zilveren riviertje bloeit de smeerwortel in een diep paarsrode gloed.

Het weggetje loopt slingerend dalend omlaag en langs het weggetje stoan enkele eeuwen oale eikenbomen. Dan kom ik bie een prachtig oale open schuur met rode dakpannen. Er stet een gedekte tafel in met een bordje: Koffie! Vrije gift! Het is een pauzeplaats veur fietsers en wandelaars, volgens de eigenaar komen er veul koffiedrinkers uut alle delen van oos land en van over de grens. Vooral in de weekends is het soms een file van fietsers en wandelaars.

Het weggetje maakt een romantische draai naar rechts en dan loop ik door het 'centrum' van de Wewwelstad. Veur mie zie ik twee hanen langs mekaar hen het weggetje oversteken. Die hanen goat van de ene boerderij noar de andere. Als er eieren uutkomen dan wet geen van de eigenaren van de kippen wie de eigenlijke vader is van de goudgele kuukens. De ondergaande zon zet hier de niendeuren van de boerderijen in vuur en vlam.

Dan bint wie bie de Bentheimerstroat aangekomen. Rechts goj noar de grensovergang De Poppe. De voormalige douanekantoren bint al veule joaren omgebouwd in woningen. Ik steek het spoor over en wandel richting Keet'n Zwart, het wereldberoemde café-restaurant aan de Dinkel. Vrogger kon je hier kano's huren en dan bracht de eigenaar je met de kano's op zien aanhanger helemoal noar Aarnink en kon je terug kanoën noar Keet'n Zwart. Maar daar werd wegens vernielzucht snel een eind aangemaakt.

Keet'n Zwart. Alleen veur die naam al kwamen er mensen uut alle windstreken noar toe. Het terras ligt hier zo mooi aan de Bentheimerstroat. Vrogger was hier iets verderop een binnenpad dat noar het Lutterzand hen liep. De snelweg hef het weggetje dat zo mooi deur de roggevelden omzoomd met blauwe korenbloemen hen liep, wegdrukt.

Hier ging wie toentertied altied langs as wie noar het Lutterzand hen gingen. Pa had een deken onder zien snelbinders en Mattie zat door dan bovenop met zien benen in de fietsentassen zodat hij ze niet in het achterwiel kreeg. Hans en ik fietsten met klossen op de pedalen en met het zadel op de laagste stand zodat wie over het stuur hen konden kieken. Pa en Ma fietsen achter ons an zodat ze oos in de gaten konden houden. Ma had brood en twee beugelflessen die gevuld waren met ranja. Oh ja, en onder het zadel van de grote fiets van mien pa bundelde een tasje met plakspul. De snelweg zingt hier 24 uur het hoogste lied.

Dan kom ik bij een stukje oerbos dat tussen de spoorbaan en de Bentheimerstroat ligt. Kikkers kwaken en de nachtegaal zingt hier uut volle borst. Ze heeft concurrentie van het deurdenderende verkeer op de A1. Hier kun je mooi een voorstelling maken hoe het landschap er veur vele honderden jaren heeft uitgezien. Aan de slootkant bloeit de goudgele brem en in de weide veldenvol koekoeksbloemen. Een koe begint te loeien en een hond slaat aan. Een haan begint te kraaien en enkele schapen te blèren. Ik bin bie een bruisende boerderij aangekomen. Aan het eind van de Bentheimerstroat sla ik linksaf loop onder het viaduct van de spoorlijn door en ben ik terug bie mien auto .

Peter Koehorst
Meer berichten