Foto: Foto:

Column: Wewwelstad

Wewwelstad grenst aan De Poppe en is een klein, piepklein, ministaatje woar aj ook nog gewoon met euro's kunt betalen aan de oevers van de eingwieze Dinkel. Aan de Lossersedijk goaj een klein asfaltpaadje in en loop ie deur een prachtig klein cultuurlandschap. Langs zoadhandel Bulter, die al sinds mensenheugenis zien zoad in Twente hef zien groot worden. Langs een boomgaard woar enkele tuunstoelen onder de stammen stoat om te goan zitten. Dan langs een boerderij woar de koeien deur de vruchtbare grond hier om het half joar wel een kalf grootbrengt.

Dan loop ie deur een dromerig landschap noar de Dinkel. Het get hier omhoog, het get hier omlaag: het weggetje wet eigenlijk niet wat het moet doen. Daarom is het hier zo mooi. Tussen de bomen deur graast in de verte een kudde zwart-witte koeien. Ze liekt mie zo gelukkig omdat ze alleen maar zichzelf hoeft te ween'n. Een oale eik stet in de weg en wandelt het weggetje maar om de grote poppel hen. Een bordje aan een weidepoal zegt daj hier koffie kunt drinken. Vrije gift stet er dan wel onder. Vrije gift vind ik een dwingende omschrieving. Het schuurtje met de rooie dakpannen stet doar zo schilderachtig mooi te ween'n en de tafel is gedekt met Brabantsbont, veur al die leu wie hier veur een vrije gift koffie komt drinken.

Twee fietsers komt mie tegemoet. Ze fietst zo langs het mooie schuurtje hen. Een haan stek het weggetje over en - verrek - van de andere kant komt ook een haan. Ze passeert mekaar en ze loopt van de ene boerderij noar de andere. Ze bevrucht mekaars kippen. Volgens Hendrik, die joarenlang bie het KI-station hef werkt, komt dat de kwaliteit van de eieren ten goede. "De hennen vind het goed. Die hoalt net as het landschap hier van afwisseling.''

Een poes nestelt zich op een grote veldkei en soest zich in het gouden licht van de ondergaande zon. Doar heur ik een trein aankomen. Het geluud komt dichterbie en raast dan langs mie.

Het spoor is hier omgeven deur goudgele brem. Elk joar as die brem in bloei stet, snuif ik zo diep as ik kan die geur op. Volgens mien oma is het een heilige bloem en is het net zo goed as wijwater is veur de leu die ergens aan vast wilt houden. Ach mien oma ze wist alles beter en was bang veur onweer.

De Bentheimerstroat loopt langs Keet'n Zwart , het café restaurant dat veul dagjesmensen trekt. Een cappuccino bestel ik en nestel mie in een stoel met vrij uutzicht over de zilveren Dinkel. Achter mie raast het verkeer over de snelweg langs mekaar. Het geluud gef mie een lekker rustig gevoel.

Een goudfazant! En zien vrouwtje of partner steekt de Bentheimerstroat over en loopt een bosje binnen woar musjes tjilpen van geluk en aandacht.

Hoge bomen vangen hier veul wind en ze bind ook nog hartstikke mooi om te zien zoas de wind hier zachtjes waait en het geluud van het verkeer verdraaid. Een trekker tuft langs. Het is een oale blauwe Ford. Wie zul oaler ween'n: die boer of die trekker?

Zo mooi, hier al die kleuren van de smeerwortel. Ze stoat her en der as toeschouwers te kieken noar al die treinen wie hier langs goat. Dan bin ik terug op de Lossersedijk en zie dat iemand van de zoadhandel druk aan het schoffelen is.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten