Foto: Picasa

Een ietwat andere wandeling van Eddy

door Eddy Oude Voshaar

Komend uit de enorme parkeergarage die bijna zo groot as Losser is, lopen Trudes en ik via een futuristisch en langste roltrap van Nederland het Medisch Spectrum Twente in Enschede binnen. Het bruist hier van gezelligheid. Vanmiddag onderga ik een operatie aan een navelbreuk. Ik heb me laten vertellen dat er mensen zijn die het leuk vinden om elke dag naar het MST gaan om te genieten van een wandeling op deze roltrap. 's Avonds is het hier kermisachtig mooi door een kunstlichtwerk gemaakt door de Duitse kunstenares Claudia Whismann.

We zijn iets te vroeg in het witte pand en wandelen door een schitterende hal noar buuten. Ondanks de operatie die op mie wocht is het prachtig weer.

Op een bankje tussen de kleurige stalen kunstwerken en de prachtige aangelegde bloementuin voor het Medisch Spectrum Twente zit een man in een korte broek en T-shirt een sigaret te roken. We gaan naast hem zitten en komen met hem aan de praat. Hij zit vol tatoeages. Sinds enkele jaren krijgt hij steeds meer spijt dat hij zich had laten gebruiken zoals ie zelf zegt.

'We zijn sinds drie jaar gescheiden en heb haar naam nog ergens op een plek laten tatoeëren die je niet wilt zien'

''Gebruiken? Hoezo gebruiken?

''Mijn eerste vrouw vond dat we samen een tatoeage moesten prikken omdat ze in verwachting was van ons eerst kindje. En van het een kwamen er zo als je ziet steeds meer. Een rare inktverslaving noem ik het. We zijn sinds drie jaar gescheiden en heb haar naam nog ergens op een plek laten tatoeëren die je niet wilt zien. En as ik dan ergens in een openbare gelegenheid noar het toilet moet, dan probeer ik het zo lang mogelijk op te houden omdat ik niet wil dat iemand daar mijn tattoo ziet zitten. Ik heb een afspraak met een laserdokter die mijn tatoeages gaat verwijderen. Het is een dure grap en ik heb er speciaal voor gespaard. Dan dit jaar maar niet op vakantie naar Spanje. Het belangrijkste is dat de voornaam van mijn ex en die tattoo op mijn geslachtsdeel worden verwijderd, dan durf ik tenminste weer gewoon te pissen als ik ergens ben.''

We wandelen het ziekenhuis in en drinken twee cappuccino's in het winkeltje met de dure luxe artikelen. Een Hindoestaanse dame begint met ons te praten en ze zegt dat ze de eigenaresse is van vijf designkledingzaken in de stad. Ze vertelt over haar man die enkele jaren terug was gecremeerd op een brandstapel in India. Haar man was voor zaken en familiebezoek naar India gegaan en daar plotseling overleden, De broer van haar man telefoneerde haar het slechte nieuws. ''Terwijl ik in het vliegtuig naar India vloog, hebben ze mijn man toen aan de heilige rivier de Ganges op een brandstapel gelegd en gecremeerd terwijl ik onderweg was naar zijn familie.'' Ze zegt nog dat ze door de loop van de tijd uit elkaar gegroeid waren en twijfelt ze steeds meer aan het verhaal en vermoedt dat hij nog in leven is en dat hij waarschijnlijk ergens in India woont.

Dan is het tied dat ik mij moet melden op de afdeling C3 boven in de nok van het witte ziekenhuispaleis. Ik krijg een blauwe schort voor en dan begint de reis door de gangen naar de operatiekamer.

'Terwijl ik in het vliegtuig naar India vloog, hebben ze mijn man op een brandstapel gelegd'

In de zaal is iedereen gekleed in het blauw en ze hebben allemaal een wit mutsje op. Eerst komen twee verpleegkundigen bij mij aan bed en meten mij de bloeddruk. Ik krijg allerlei slangen en pleisters op mijn lichaam. Dan stelt de anesthesist mij vragen en tenslotte zijn er twee chirurgen die mij goat opereren. Het is allemoal zo professioneel en krieg ik het gevoel dat mie niks kan overkomen, dat ik mie gewoon moet overgeven aan die mensen in het blauw. Marineblauw.

Dan krijg ik een kapje op mien gezicht, een injectie en beland in het grote niets. Ik weet echt van niets. Dan word ik wakker en vraag ik mie of wanneer begint noe die operatie? Een verpleegkundige komt op mij af en zegt: ''Welkom terug.''
''Is dit echt?'', vraag ik haar. Is het al achter de rug?'' Ze zei ja. Voorzichtig doe ik het blauwe operatiekleed opzij en zie het verband op mien boek. Wonderlijk. Zo wonderlijk. Ik weet van niks (kom uut Losser...). Zo van de wereld, zo terug in de wereld. De verpleegster van afdeling C3 rijdt me terug noar mien kamer en doar zit Trudes mie al op te wochten.

Peter Koehorst
Meer berichten