Foto: Foto:

Column Eddy: CCR 1972

1970, we waren jong en impulsief en gingen naar een concert van onze helden de: Creedence Clearwater Revival en Tony Joe White. Ze speelden in het concertgebouw te Amsterdam. Met ons vieren (Gerard, Kickie, Bert en ik) gingen we op een vrijdag naar onze rockhelden. De kaarten waren per post bij Gerard bezorgd en we hadden geld voor alleen de heenreis. Pa zei tegen mij: "Aj de ma weer bint veur zoaterdagmiddag twee uur, want dan moj voetbal'n.''

Mijn ouders zagen het niet zitten dat ik naar Amsterdam ging. Ze waren bang dat ik bleef hangen in het Vondelpark bij de hippies. ''Ie komp mie nig bie die hassiesrokers op de Dam", zei ma nog tegen mij.

We hadden onze T-shirts beschilderd met de letters: CCR en het vrijheidsbeeld.

Aan de Enschedesestraat, bij de praktijk van dokter Van Blanken, stonden we te liften met een kartonnen bord met 'Amsterdam' erop geschreven. Na enkele minuten kregen we een lift van een mevrouw die ons meenam naar Lonneker. We besloten in Lonneker de bus te nemen naar het station in Enschede en dan aan het loket een treinkaartje te kopen van het geld, dat we te besteden hadden. We konden een kaartje kopen tot Hilversum en vandaar moest het toch mogelijk zijn om met het kartonnen verder te kunnen liften naar het centrum van de hoofdstad.
In Hilversum aangekomen liepen we naar de snelweg en eindelijk konden we ons bord omhooghouden. Eventjes later stopte er een bestelwagen. "Stap maar in", zei de chauffeur. "We kunnen jullie maar enkele kilometers meenemen, maar dan zetten we jullie op een strategische plek af." Daar op de strategische plek stopte een taxi voor ons. "Stap in jongens", sprak de chauffeur. "Wie kunt geen taxi betaal'n", sprak Bert op zijn Hollands. "Ik ben buiten dienst'', sprak de man, ''stap maar in. Jullie zijn Tukkers, zei hij, dat kun je wel horen." Hij zette ons vlakbij het concertgebouw af. We waren in Amsterdam.

CCR zou die avond twee concerten geven. De eerste om 20.00 en de andere om 22.00 uur. Wij hadden kaarten voor het tweede concert en waren veel te vroeg, maar we konden via de regiewagen het eerste concert op de monitoren volgen.

Tony Joe White was supporting act. Daarna zou toch echt de CCR komen spelen, niet via een elpee, neen echt! Eerst kwamen de de klanken van Born on the Bayou tot ons. We kregen kippenvel en rillingen. John Fogerty, onze held, stond voor ons op het podium. We waren verslagen door de opwinding en gaven ons over aan de klanken van de super band. Gerard en ik liepen naar voren, zodat John onze T-shirts kon bewonderen en inderdaad hij keek ons tijdens het spelen van 'Who'll Stop The Rain' aan en stak zijn duim onder het spelen naar ons op. Beduusd, verward en koortsig liepen we na het concert de neonnacht van Amsterdam in. In het Centraal Station brachten we de nacht door.

''Hoeveel geld hebben we nog voor de terugreis?", vroeg Bertie en toen kwam Kickie met een verrassing. Hij had nog zoveel geld in zijn binnenzak, dat we er drie enkeltjes Enschede voor konden kopen. Maar we waren met zijn vieren. "Ik goa wa liften", zei de avontuurlijk ingestelde Kickie.
En zo kwam ik nog op tijd om op het TAR-veld tegen Berghuizen te spelen

Peter Koehorst
Meer berichten