Foto: Foto:

Column: De roep van de koekoek

Tijdens de wandeling die ik voor de weekkranten Noordoost-Twente en de Nieuwe Dinkellander maakte, hoorde ik voor het eerst de roep van de koekoek. De roep van de koekoek een van de mooiste momenten van het jaar. Wat zal het leven saaier ween'n zonder die roep. Mien pa werd euforisch as hij zo rond deze tied de eerste roep van de koekoek hoorde. Ik herinner mie nog heel vaag dat pa begonnen was met het omspitten van zien moestuun, die aan het eind van ooze lange tuun lag. Ik was de kippen aan het voeren en toen heurde ik plotseling dat pa zien schup liet vallen en noar mien hen kwam rennen.

''De koekoek! De koekoek is weer te heuren! Kom, wie goat noar de koekoek opan!''

Pa greep zien fiets uut de schuur. De schuur was gemaakt van hout dat hij zelf kapt had op het Singraven. Hij nam mie met achterop zien Gazelle met een zadel dat bijna zo hoog stond as het dak van de oale toren. Pa trapte of zien leem'm ervan hing. ''kiek goed om joe hen hoe mooi greun het noe al is,'' zei hij onder het trappen op zien pedalen nog teeng mie. Toen remde hij plotseling en ik kon mie nog net vast griepen aan zien trui. ''Verdomme, ik heur hem nie meer. Woar is hij bleem?'' En of de koekoek het hef heurt, roept hij weer: ''Hoal die vast! Hoal die goed vast, ik denk dat de koekoek in het Duivelshof zit.''
''Maar dat is nog een eind fietsen pa'', zei ik nog teeng mien va. ''Jong, wie moet er noe trappen. Ie of ik.''

Pa begon te hijgen as een peerd dat met dut aan een hardloop wedstried. Wie goat hard. Wat gingen wie hard. Wie haalden een solex in en in het veurbiegoan van die langzaam rieder schreeuwt die keerl teeng oos: "Is de brand? Woar is de brand?"

Efkes verder bie een boomgaard vol rood bloeiende appelbomen, die met hun voeten in de peerdebloemen stoat, trapte pa plotseling weer op de achteruutrem. De man op de solex die iets achter oos reed, kon oos nog net ontwijken. "Hebt ze de braand blust", zei die in het veurbie goan nog teeng oos. ''Em luusteren'', zei pa teeng mie. ''Wees stil.'' Ik zeg niks, zei ik. ''Stil. Verdomme, noe stoat wie hier en dan meent wie daj dichterbie bint en dan lut den rotvogel zich niet meer heuren!''

Koekoek! De roep kwam helemoal uut de verte. ''Hij is verder goan'', zegt pa. ''Kom, wie goat ook verder, op noar de verte toe. Pa wilde het liefst nog een sigaret draaien maar omdat hij buuten adem was, zag hij doar ma van of. Op noar De Lutte. Het tempo werd minder en minder. ''Zal ik fietsen pa? Dan goa ie achterop.'' Net toen pa het opgaf en wilde omdraaien veurbie Vennegoor heurden wie opnieuw de roep van de koekoek. ''Dichterbie. Veul dichterbie noe.'' Pa schreeuwde: ''Hoal joe vast!'' En trapte iets noast zien pedaal en schreeuwde het uut van pien. ''Noe bint wie dichtbie'', schreeude pa teeng mie. ''Dichterbie kan hoas niet. Eem'm luusteren.'' We stapten van de fiets af en wochten op de roep op die mooie melancholische roep van de koekoek die zoveul leu in extase kon brengen.''

Hij liet zich niet meer heuren...

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten