Foto: Foto:

Column: Ikea

Bij de Ikea in Hengelo stond hij daar. Zo maar aan de looproute. De kast. Een grote kast met schuifpanelen die zo zacht en statig open- en dichtgleden dat Trudes bleef spelen met de deuren. Ja, dit was wel de kast waar we al jaren na op zoek waren. Een bergkast waar een berg ik kon en ook nog design. Zweeds design. De kast was ontworpen door Astrid Stromsonn. Maar dat mocht de pret niet drukken. De kast stond daar en smeekte ons 'neem mie met!'.

We schoten een verkopen aan en die prees de kast ondanks dat die zo zwaar was zo de hemel in. We waren verkocht en blij. We konden de kast ophalen in het enorme magazijn vlakbij de uitgang van de Ikea. We liepen langs stellingen zo hoog als de wolkenkrabbers in New York, en toen kwam een somber gevoel over mie en trok helemoal noar binnen. Deze designkast ontworpen door Astrid Stromsonn was een bouwpakket... De moed sloeg mie in de schoenen, en mien vrouw zei: ''Als we het pakket maar in huis hebben, dan komt de rest vanzelf.

Mijn vrouw is een positivo. Dat weet ik al zolang, dat ik er zelf een beetje down van wordt. De stoelen van de auto moesten een eind naar voren worden geschoven anders konden we er zelf niet bij in. Voorzichtig draaiden we de snelweg op en na 20 minuten waren we bie oos huus. Het was nog een hele klus op het pakket noar boven hen te krieng. Tjee, wat een klus en dan moest het echte werk nog beginnen.

We scheurden de meters karton pakket. En daar lagen dan de planken, En schroeven. Oh wat een schroeven. Ik vroeg aan Trudes of die er allemaal in ingeschroefd moeten worden of is de helft reserveschroeven? Toen een tekening woar ik bijna een hartaanval van kreeg. De tekening was volgens mie nog groter dan de kast .

We gingen aan de slag om het doe-maar-lekker-zelfpakket in elkaar te zetten. Het stond op de tekening allemaal zo duidelijk en mooi op. Alleen, ik begreep het niet. Ik zag het wel, maar ik begreep het niet. Woar te beginnen? Trudes gaf mij aanwijzingen, maar was ook niet een echte ster in het begrijpend tekening lezen. Hij moet wel in mekaar, zei ik hoopvol teeng mien vrouw. Ja, samen lukt het ons wel en anders vroagt wie Jan, ooze buurman. Die is zo handig.

Laten we Jan maar vroang, zeg ik teeng Trudes, veurdat wie er een andere kast van maakt. Vroag ie hem, vroeg Trudes aan mie. Als ik hem vraag, dan doet hij altijd zo uit de hoogte van: ''Jullie koopt van alles en ik kan het veur jullie opknappen." Oke, dan vroag ik Jan wel. "Hoe kuj noe een kast kopen bie Ikea?'', zei hij mie geïrriteerd. ''Ie weet toch daj alles wat door te koop is, zelf in mekaar moet zetten! En noe moet ik die kast veur jullie in mekaar zetten.'' Jan stapte in zien Zweedse muiltjes en ging ondertussen een zware Van Nelle draaiend met mie met noar de sloapkamer hen woar het pakket links en rechts de kamer bedekte. Ie hoeft het niet veur niks te doen, zei ik nog teeng Jan, Hij zegt: ''Doe die radio maar aan.''

Na een anderhalf uur had hij verdorie die kast in mekaar kreeng. Anderhalf uur Ik was zo onder de indruk van zien handigheid, dat ik veur hem drie - of waren het er vier - wierookstokjes opstak. En die geur verdreef ook nog eens de zware vieze lucht van die Van Nelle.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten