Foto: Foto:

Column Eddy: Fotograaf

In de jaren zestig werden er alleen bij bijzondere gelegenheden en op vakantie foto´s gemaakt. Je kon niet zomaar een foto schieten. Zo moest je het diafragma instellen en de sluitertijd bepalen. Als het fotorolletje vol was, bracht je het naar Foto Holst en moest je drie dagen wachten tot de foto´s klaar waren.

Mijn oom was toentertijd een fanatiek fotograaf en als er een bijzondere bijeenkomst of feestje in onze familie plaatsvond maakte hij de foto's. Omdat hij foto's kon maken en ook nog uit Den Haag kwam, had hij aanzien en status in onze familie. Oom Jan had echter een heel, héél, zachte stem. Bijna bij het fluisterende af. Pa zei eens tegen mij: ''Die Jan, die hoge Hollander, proat extra zacht omdat ie anders bang is dat ie straks net as oos plat get proatn.''

Daarnaast was ie ook nog overheersend aanwezig zonder dat je hoorde wat ie nou eigenlijk zei.

Oom Jan had een heel, héél, zachte stem. Bijna bij het fluisterende af

In die jaren zou hij op een zondagmiddag van ons gezin foto´s maken. Hans, die hardhorend was, had voor die middag nieuwe batterijen in zijn gehoorapparaat gedaan. We poseerden in de kamer waar we alleen zondags en soms met hoge uitzondering ook zaterdagmiddag mochten komen als op Duitsland Twee het muziekprogramma Zum blauwen Bock te zien was.

Ma was gek met haar nieuwe bankstel en de pas gelegde kokosmatten in de zondagse kamer. Oom Jan begon met fluisteren en wij keken allemaal naar pa die het beste van ons kon horen. Het zachte praten van onze oom maakte dat je zo gespitst was op wat ie zei. Pa zei: ''We gaan eerst met zijn allen op de foto en dan Matty, Eddy en Hans.''

Oom Jan zette ons op de plek waar ie ons wilde hebben. Dan begon het lange wachten. Het fototoestel moest ingesteld worden en dan werd met een lichtmeter het licht gemeten van ons en van het dressoir waar ma zo verliefd op was. Ze had zaterdag de hele dag het meubel geboend en in de olie gezet.

Moe. We werden er zo moe van terwijl het leek alsof oom Jan steeds meer energie kreeg.

He, he. De foto kon eindelijk genomen worden. Oom Jan drukte op de knop en Hans begon te gapen. Oom Jan werd boos. Dat kon je niet horen aan zijn stem maar wel zien aan zijn gezicht. De sfeer in de woonkamer werd er ondanks het vele flitsen van oom Jan niet beter op.

Na de fotosessie zagen we nog uren zwarte vlekken voor onze ogen.

Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten