Foto: Picasa

Wandeling rondom Lonneker

door Eddy Oude Voshaar

Ik begin mijn wandeling op het dorpsplein van Lonneker. Lonneker is zo dorpsachtig mooi. Enkele meesjes springen op en neer op de banken die veur café Sprakel staan.

Lonneker - Het is lenteachtig mooi als ik de Bergweg op wandel. Overal om mie hen zijn kleine boerderijtjes of huisjes die een kneuterachtige gezelligheid uitademen. Dan linksaf het Wiefkerpad in. Zo mooi!

Het weggetje buigt over en door de velden rondom Lonneker. Het Wiefkerpad is genoemd naar de oale boerderij van het Wiefker. En daar heb ik 37 jaar (!) geleden gewerkt. Het weggetje loopt nu onder een gouden toverhazelaar door. De hazelaars hangen laag over het romantische weggetje. Als je hier onder die machtige hazelaar achterom kiekt, zie je de blinkende kerktoren hoog boven de bomen uitsteken.

Het paadje loopt langs het landschap met onder meer zorgboerderij de Rökker. Dan ligt voor mie de boerderij Het Wiefker. Er is zo te zien niet zoveul veranderd. Het paadje woar door de jaren heen zoveul leu noar de kerk of noar het dorp hen gingen, maakt een draai en wandelt op gepaste afstand langs de boerderij die hier er al sinds 1798 het glooiende landschap domineert.

Als de dag van gisteren zie ik mij nog het erf op komen fietsen. Het was een melkveebedrijf met over de 120 melkkoeien waarvan er twintig droog stonden. Ik wist toen niet wat dat betekende, maar ik was in de veronderstelling dat die koeien die dreug stonden een alcoholprobleem hadden. De boer en boerin zijn al jaren geleden overleden.

De boer kon zich overal over opwinden en was gauw geraakt en dat kleurde hij donkerrood van heiligheid. Elke keer als hij weer eens vloekte, dan maakte zien vrouw een kruusje en mompelde zachtjes: "Leem'n Heer, vergeef hem. Hij wet niet beter.'' Ja, zien vrouw was in mien ogen een heilige, een heilige vrouw in een blauwe kiel.

Rond tienen was het koffietied en dan dronken we heerlijke hete koffie die gezet was met een Daalderop-apparaat. Als ik daar in het Lonneker laand sta te kijken noar die schilderachtige boerderij, dan proef ik die godendrank opnieuw. De boerin ontfermde zich over de pasgeborene kalfjes. Achteraf denk ik dat het verzorgen van die kalfjes haar op de benen hield.

Begin mei, als de velden rondom het oale erf overliepen van het goudgeel van de paardenbloemen en de boomgaard in bloei stond, mochten de koeien voor het eerst weer noar buuten hen. Ze waren zo blij. Ze dansten in de goudgele wei, zo blij. Nog zie ik de boerin met tranen in haar ogen noast de boer stoan met zien handen in zien tuk. De boerin deed haar hand ook in de tuk van de boer en dat gelukzalige moment noast de waterput zal ik altied bie mie met dragen.

Dan ga ik linksaf de Oude Deventerweg op loop het wandelpad af. Dan steken we de Oude Deventerweg over en lopen langs de voormalige ingang van vliegveld Twente. We gaan rechtdoor, alsmaar rechtdoor. Hier reden de jeeps en andere legervoertuigen. Het asfalt vol barsten en oneffenheden wandelt langs enkele bunkers en een hangar waar de F16 konden uitrusten.

We lopen langs het rood-witte hek rechtdoor naar de Lonnekerberg. Aan het eind van de startbaan gaan we rechtsaf en volgen de rode pijl. Een merel zingt vanuit een boom haar lentelied. Onlangs mocht ik met enkele vogelaars mee het veld in. Als er dan een vogel begon te zingen, kregen de vogelaars onenigheid met elkaar over welk gezang bij welke vogel hoorde.

Het ratelen van de spechten echoot hier door het bos

Het ratelen van de spechten echoot hier door het bos waar je zo mooi de ruis komend vanuut Enschede en van de snelweg kunt horen. Een roodbruine eekhoorn springt net als ik van de hak op de tak. Het bos lijkt zich op te maken voor de lente. Het bospaadje brengt mij op de Bergweg en loopt langs de meertjes van Smulders. Achter mij hoor ik het zware ademhalen van enkele hoogbejaarde hardlopers. Snuivend loopt de dampende groep langs mij heen. Dan steek ik de Oude Deventerweg over richting Lonneker. We naderen de bebouwde kom van Lonneker. Overal zijn de mensen bezig in de tuin. Schoffelen, harken en een enkele blaast met zien bladbloazer de bladeren noar de buren. De geur van vers gebakken brood komt mie tegemoet.

Ik ben terug op het Dorpsplein van Lonneker. Volgens mij het mooiste dorpsplein van Twente.

De Route: Bergweg, Wiefkerpad, Oude Deventerweg, Vliegveldweg tot het eind aflopen, dan rechtsaf het bos in, volg de rode pijl, Bergweg en Dorpsplein.

De wandeling duurt ongeveer 145 min.

Peter Koehorst
Meer berichten