Foto: Foto:

Column Eddy Oude Voshaar: Hans!

In oos dorp aan de Dinkel hadden we in de jaren zestig, zeventig twee tandartsen. De een was nog gemener dan de andere. Allebei hadden ze hun praktijk aan de stroat waar de notabelen van het dorp woonden. De villa's en bungalows hadden een prachtig uitzicht over het Dinkeldal.

De ene tandarts was zo zuunig aangelegd dat hij bezuinigde op zijn verdovingsmiddelen. In de wachtkamer waar je al bibberend van angst de tied door kon brengen lagen tijdschriften die wel enkele maanden old waren. Toch keek ie ook nog teeng die keerl op, want het was tenslotte wel een tandarts en doar waj bang veur. Stel joe eens veur dat die kerel die niet mag!

het enige wat Hans hier in Losser achterliet, was zien verstandskies

In zijn wachtkamer stond een mooie glanzende vitrine met doar in allemoal melktandjes en enkele getrokken verstandskiezen van inwoners uut het dorp die het maakt hadden in hun leven. Een van de verstandskiezen die doar in de vitrine lag te pronken was van Hans, die bie oos uut de buurt kwam. Hij was fors van stuk en nergens bang veur.

Hans had altied al iets in zich wat wie niet hadden: Hij kon zich afzonderen van oos zonder dat wie hem missen. Hij miste zien ma. Zien ma die altied, zo lang as ik hem ken, in de pyjama zat en soms as ze het in de kop kreeg weg liep in haar pyjama. Hans kon doar volgens mie niet meer teeng en op een dag vertrok hij liftend noar Enschede heen en toen met de trein naar Amsterdam. Niet veur een dag, nee veur altied. En toen kreeng wie nog meer respect veur Hans. Hans, die bie oos uut de buurt kwam, vertrok noar Amsterdam. En het enige wat Hans hier in Losser achterliet, was zien verstandskies. Zien verstand zei teeng hem: as ik wat wil maken van mien leven dan moet ik weg hier, weg uut dat dorp woar in elke scheet die iemand loat goan besproken wordt bie de slager of de bakker.

Op een dag in februari ergens in die roerige jaren zestig zat ik daar in die wachtkamer te wachten met al die leu die ook wachten tot ze aan de beurt waren. Een man van middelbare leeftied kwam uut de spreekkamer lopen met een wang die nog opgebloazer leek as een ballon. Toen hij aan de beurt was om zien tand of kies te trekken, liep hij niet noar de spreekkamer hen maar met zien verdoving in de mond noar buuten hen.

Sommige lazen oald nieuws uut de Revu of Margriet, andere keken langs elkaar heen en maar wochten tot je aan de beurt was. Ook waren de leu die lachen met kiespijn om dingen woar een ander om mos janken. En toen ik zo rondkeek in die benauwde wachtkamer van de angst viel mien oong op die verstandskies van Hans. Hans ,die het zonder zien verstandskiezen maakt had in het verre Amsterdam...


Eddy Oude Voshaar

Peter Koehorst
Meer berichten