Eddy koos voor Boerskotten voor zijn laatste wandeling in 2018. Komend jaar zoekt hij nog veel meer mooie plekken op voor zijn Weekkrantwandelingen.
Eddy koos voor Boerskotten voor zijn laatste wandeling in 2018. Komend jaar zoekt hij nog veel meer mooie plekken op voor zijn Weekkrantwandelingen. (Foto: Eddy Oude Voshaar)

Wandelen met Eddy in hoevenlandschap Boerskotten

Eddy Oude Voshaar beschrijft elke week een wandeling voor dé Weekkrant. Daarvoor kiest hij de mooiste plekken in Noordoost-Twente uit. Deze keer wandelt hij op Boerskotten. In het 'hoevenlandschap' komt hij ook nog trappelende hoeven tegen.

Oldenzaal/De Lutte – "Vanaf de Boerskottenlaan wandelen we de heuvelige Haermansweg op. Enkele honden slaan aan als ze mij zien aankomen. Een jack russel en een grote zwarte poedel, die met zijn lange krullen en met een beetje fantasie wel iets weg heeft van de legendarische rockgitarist Jimi Hendrix.
Het omhoog lopende weggetje brengt me pardoes voor een landkruis, dat in 1946 door ene mevrouw Baurigter-Essink is geschonken, uit dankbaarheid dat haar gezin en de buren de oorlog goed doorstaan hebben. Het hout van het landkruis is afkomstig uit de bossen van Boerskotten.
Achter het landkruis staat een wit marmeren standbeeld en ik besluit om het beeld te vereren met een bezoekje. Een smal wandelpaadje kronkelt naar het opvallende witte beeld.

Het heeft gezelschap gekregen van een gezette vrouw van middelbare leeftijd. Haar poedeltje kwispelt enthousiast met het stompstaartje.

"Elke keer kan ik mie wa dood ergeren an dit standbeeld. Niet dat ik een hekel aan het beeld heb, helemoal niet! Ik bin de laatste wel een hekel an dit standbeeld hef. Maar het past niet hier op deze plek, echt nie."
Ondertussen beurt het enthousiaste schoothondje het achterpootje op en begint verlegen tegen het voetstuk van de Griekse godin te plassen.
"Ach loat toch," sprak de vrouw tegen mij. "Zoveul komt d'r nich oet."

We nemen afscheid in ik wandel nu in de beroemde bossen van het Boerskotten.

Er loopt hier een wirwar aan paden. Ik besluit om het bospaadje te nemen waar ik tussen enkele Hulststruiken door loop. Ze staan zo trots met hun rode bessen te pronken dat ik een van de besjes voorzichtig aai.
We gaan verder en komen bij een verweerd houten hek. Er loopt een smal paadje langs en dan wandel ik de Harinksweg op, een van de prachtige lanen die hier door het loofbos loopt. Hier hoor je zo mooi het zingen van de duizenden weggebruikers die in de diepte iets verderop over het asfalt van de Autobahn rijden, op weg naar lonkende verten.
We steken de Postweg over en komen in het Millenniumbos van de gemeente Losser. Na enkele meters staan we op de Koopsweg en eventueel kun je hier vanaf het viaduct een kijkje nemen op de 48 uursbaan.
We lopen terug naar de Postweg en genieten van het prachtige hoge loofbos waar je, als je geluk hebt, de zwarte specht kunt ontmoeten.

 

We slaan linksaf de Haermansweg in en wandelen deze helemaal af. In een bocht ligt een wonderschoon klein wit prieeltje. Er staat een bordje met verboden toegang maar de letters zijn zo klein; die kan ik met mijn Specsaversogen slecht lezen. Ik neem de stenen trap en kijk nieuwsgierig naar binnen. Brrr… er is geen kachel of verwarming in het kleine prieeltje te bekennen. Van de buitenkant lijkt het nog wel zo romantisch.
 

We komen langs een oale boerderij en wandelen langs het landkruis rechtdoor naar de volgende hoeve. Hoevenlandschap!
Bij deze prachtige boerderij zijn enkele timmerlieden aan het werk. Ze zijn bezig een grote houten schuur te plaatsen en zo te zien aan de kraan moet het wel een monument gaan worden. Er staan verschillende bestelbussen rondom de bouwplaats.

 

Vroeger bouwde een aannemer de huizen en nu zijn het allemaal ZZP'ers. Jongemannen in de kracht van hun leven rijden stad en land af om een orderportefeuille te kunnen behouden. Overal zie je op de stroat busjes voor en achter je rijden, allemaal van ZZP'ers.
 

Het gemekker van enkele schapen brengt me terug in het hoevenlandschap. We draaien nu om een schitterend mooie hoeve heen.
Hier zol ik wa willen woon'n of zul het toch van binnen nep ween'n, net as met dat prieeltje? Dan hoor ik de hoeven van enkele paarden en twee meisjes op een paard komen me tegemoet. Zo hoog kijken de blonde meisjes op mij neer.

 

De Haermansweg brengt me bij een hekje voor een bospaadje. Ik loop er langs en loop opnieuw in de prachtige bossen van Boerskotten. Dan kom ik uit bij de witte Griekse godin en loop via de Haermansweg terug naar de Boerskottenlaan.

De route:
Haermansweg, Haringweg, Postweg, Koopsweg, Postweg, Haermansweg, Boerskottenlaan. De route duurde ongeveer 80 minuten.

Meer berichten