Logo nieuwedinkellander.nl


Column Eddy Oude Voshaar: lezen

Lezen! Ik was en ben verslaafd aan lezen. Niets mooier als in een hoekje van de kamer wegdromen in een boek. Tijdens mijn kinderjaren fietste ik elke woensdagmiddag naar het voormalige stationsgebouw aan de Labdiek waar de plaatselijke bibliotheek was gevestigd. Achter de balie stonden twee oude vrouwen die vroegen aan de klanten: "Wat wilt u lezen?" Zo ook aan mij. "Arendsoog!" riep ik enthousiast uit.

De Bibliothecaresse draaide zich om en liep naar de kast met de jeugdboeken. Ze pakte een boek en slofte terug naar de balie en gaf mij het boek. "Die hek al lezen," antwoorde ik verlegen.
Ze slofte terug naar de boekenplank en vond naar lang zoeken een ander boek van Nowee. Ze liet mij vanaf een afstand het zien en zei: "En deze dan?"

"Dat weet ik niet zeker meer," zei ik bedrempeld.
"Dan neem je deze maar mee."
"Ja maar volgens mie heb ik deze al een keer gelezen…"
"Dan lees je het boek nog maar een keer. Ik kan ook niet de hele tijd hier boeken gaan opzoeken alleen voor jou."

Met het boek achter op de fiets tussen de snelbinders fietste ik gehaast naar huus terug. Als ik dan eindelijk in de hoek van ooze keuken naast de kolenkachel een boek zat te lezen was ik weg, totaal van de buitenwereld afgesloten. De avonturen van Arendshoog en Witte Veder verslond ik terwijl man mij riep: "Eet'n!"

Ik hoorde haar stem niet ik was helemaal in het wilde westen en zag de rode ruitjes van de brandende kolenkachel voor een zonsondergang aan ergens in de bergen van Texas. De revolverhelden zaten op dat moment achter een bende veedieven aan en ma riep ondertussen meerdere keren: "EET'N!" Verdomme eet'n! of dach ie dat ik hier veur niks in de kökk'n stoa te kook'n?"

Ma kookte wel maar kon het niet echt, nee mien ma was niet echt een keukenprinses. Haar stampotten waren altijd zo nat als soep. Pa ergerde zich ook elke keer weer als het eet'n zo nat in de borden werd geschept. "Hoe vaak heb ik die wa niet zegt daj minder water op de tuffel moet doen?"

Ondertussen schoot Witte Veder met zijn pijl en boog naar de veedieven en haalde Arendsoog zijn revolver te voorschijn. Pa kwam de kökk'n binnen lopen met een deusje Simson en de bandenlichters in zijn handen. "Verdomme. Hek vanmiddag a wa drie banden plakt. Die jongs riedt overal zo ma deur hen."

"Dat komt ook wa deur al dat kolengreus dat op ooze paden ligt tussen de Meidoorn- en Lijsterbesstroat," zegt ma zwaar hijgend tegen pa. Terwijl pa het Simsondeusje dichtklapte, was Arendsoog van zijn paard gevallen en ma die geen weet had van wat er op dat moment gebeurde in mijn boek, zei tegen pa: "Henk, ik heb hem wel tien keer zegt dat hij dat boek dicht dut. Noar mie luustert hij nie. Zeg hem dat boek dicht dut. De boerenkool begint al koald te worden."
"Eddy eet'n noe," zei pa tegen mij. "Ie kunt straks wa verder lezen in joen boek maar noe eerst eet'n."

"Een bladzijde nog. Loat mie nog een bladzijde lezen."

Pa zegt: "As ik begin met het onze Vader en ie zit nog nie an de toafel dan dan pak ik joe dat boek of en kuj het het noe nog terugbreng'n noar de bibliotheek".

Ik keek voordat ik opstond nog een keer noar de zonsopkomst in de ruitjes van de kolenkachel en ging op mien plek zitten aan de tafel.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox